เวลาไปขอวีซ่าที่สถานฑูต เจ้าหน้าที่สถานฑูตต้องการจะออกวีซ่าให้กับคนที่คิดจะไปท่องเที่ยวจริงๆ เท่านั้น แต่จะมีคนจำนวนหนึ่งที่แฝงตัวมาในคราบของนักท่องเที่ยวแต่ในความเป็นจริงต้องการจะอพยบไปเป็นโรบินฮู้ดที่นั้นแบบถาวร เจ้าหน้าที่สถานฑูตจะมีวิธีการอย่างไรที่จะแยกแยะโรบินฮู้ดออกจากนักท่องเที่ยว
ถ้าเจ้าหน้าที่สถานฑูตใช้วิธีถามว่า “คุณคิดจะไปเป็นโรบินฮู้ดหรือเปล่า?” คงไม่มีใครตอบว่า “ใช่” อย่างแน่นอน
ในเมื่อเจ้าหน้าที่สถานฑูตไม่สามารถเชื่อคำพูดของผู้มาขอวีซ่าได้ เจ้าหน้าที่สถานฑูตก็จำเป็นต้องหันมาพึ่ง “hard evidence” แทน
hard evidence คือหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าผู้มาขอวีซ่าน่าจะมีแรงจูงใจน้อยที่จะไปเป็นโรบินฮู้ด ตัวอย่างของ hard evidence ได้แก่ บัญชีเงินฝากจำนวนมหาศาลที่มีการเคลื่อนไหวมาเป็นระยะเวลาพอสมควร คนที่มีเงินฝากอยู่ที่เมืองไทยมากๆ แบบว่าอยู่เมืองไทยนั่งกินนอนกินได้อย่างสบายย่อมมีแรงจูงใจที่จะไปเป็นโรบินฮู้ดน้อยกว่าคนที่ไม่มีเงินออม ดังนั้นบัญชีเงินฝากจึงถูกใช้เป็นหลักฐานประกอบการขอวีซ่า (ยังมีหลักฐานอย่างอื่นอีกที่เจ้าหน้าที่ใช้พิจารณาประกอบกัน)
เรื่องนี้ต้องทำความเข้าใจให้ดี เพราะถ้าเข้าใจผิดจะคิดว่าสถานฑูตดูถูกหรือ discriminate คนจน ที่จริงแล้วคนที่มีบัญชีเงินฝากจำนวนมหาศาลก็อาจคิดไปเป็นโรบินฮู้ดก็ได้ แต่เนื่องจากเจ้าหน้าที่สถานฑูตไม่มีทางแยกแยะนักท่องเที่ยวจากโรบินฮู้ดได้ด้วยการเชื่อคำพูดของผู้ที่มาขอวีซ่า เจ้าหน้าที่สถานฑูตจึงจำเป็นต้องหันมาพิจารณาจาก hard evidence แทน วิธีนี้ย่อมทำให้มีโรบินฮู้ดเล็ดลอดไปได้ส่วนหนึ่ง แต่มันก็ยังดีกว่าการพิจารณาเพียงแค่จากคำพูดของผู้ขอวีซ่า การยืนยัน นั่งยัน นอนยัน หรือแม้แต่สาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าตัวเองไม่ใช่โรบินฮู้ด เป็น soft evidence ที่เชื่อถืออะไรไม่ได้เลย
เล่ามาเสียตั้งยาว สรุปแล้วก็คือว่า การจะเชื่อคำพูดของใครสักคนที่เรารู้จักเขาอย่างผิวเผินนั้นให้พยายามให้น้ำหนักกับคำพูดของเขาเฉพาะที่มี hard evidence รองรับเท่านั้น อย่าเคลิ้ม อย่าตัดสินแค่เพียงคำพูด ในห้องพิจารณาคดีของผู้พิพากษาที่ขี้สงสารจะเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เกิดจาก weeping contest ของโจทก์และจำเลย คำสัญญาที่เขาพูดว่าเขาจะทำ ถ้ามันเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับผลประโยชน์ส่วนตัวของเขาเองย่อมเป็นคำพูดที่เชื่อถือไม่ได้
ตอนนี้คุณมีหลักการแล้วนะว่าจะเชื่อถือคนที่เรารู้จักอย่างผิวเผินอย่างไร ในตอนต่อไปผมจะขอเอาหลักการอันนี้มาใช้ในการตัดสินความน่าเชื่อถือของผู้บริหารของบริษัทจดทะเบียน มาดูว่าอะไรบ้างเป็น hard evidence อะไรบ้างเป็น soft evidence คอยติดตามให้ได้นะครับ
ลุงกรีนสแปน เสนอว่า ความน่าเชื่อถือ ควรเกิดจากประวัติอันดีงาม เพื่อกระตุ้นให้คนสร้างประวัติอันดีงามระยะยาว
เงินออม เป็นการส่งสัญญาณว่าจะไม่เป็นโรบินฮู้ดได้
เจ้ามือหวยใต้ดินนิยมใส่สร้อยคอทองคำหนักสิบบาท เพื่อให้นักพนันเชื่อถือว่า มีเงินจ่ายไม่อั้น ไม่ชักดาบ
ดูจากผลงานที่ผ่านๆมาได้ไหมครับ
ถ้าผู้บริหารสามารถทำการเติบโตของกำไรให้บริษัทอย่างต่อเนื่องยาวนาน ก็น่าจะเป็น hard evidence อย่างหนึ่ง
ขณะที่การคุยโม้โอ้อวดถึงอนาคตโดยปากเปล่า น่าจะเป็นเพียง soft evidence
อย่างเช่น…
นายศุภชัย เจียรวนนท์ กรรมการผู้จัดการใหญ่และประธานคณะผู้บริหาร กล่าวว่า ในปี 2549
บริษัทประสบความสำเร็จในการรวมทรูวิชั่นส์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มทรู
รวมทั้งการดำเนินนโยบายยุทธศาสตร์การเป็นผู้นำ Convergence Lifestyle ซึ่งทำให้บริการต่างๆ ของกลุ่มมีพัฒนาการก้าวหน้าและเติบโตอย่างต่อเนื่อง
ทรูมูฟมีผู้ใช้บริการเพิ่มขึ้นสูงเป็นประวัติการณ์ ในปี 2549 จำนวน 3.1 ล้านราย
ตั้งเป้าหมายว่า จะสามารถเพิ่มจำนวนผู้ใช้บริการให้มากยิ่งขึ้นในปี 2550
—————————————————
และบทความที่ไพเราะเสนาะหูอีกยาวเหยียด จนกระทั่งถึงบรรทัดนี้ แอบอยู่ท้ายๆ
ขาดทุนสุทธิจากการดำเนินงานปกติ จำนวน 2.1 พันล้านบาท โดยเพิ่มขึ้น 365 ล้านบาท จากไตรมาส 3
ฤา โลกนี้จะสิ้นแล้วซึ่ง วาจาพระร่วง อือม หัวข้อนี้คล้ายกับบทเกริ่นนำของหนังสือทฤษฎีเกมส์ของท่านสุมาอี้มากเลยอ่ะ
แต่ที่แน่ ๆ ผมมักเชื่อตรงข้ามกับที่ผู้บริหารบริษัทจดทะเบียนพูด, ให้สัมภาษณ์ หรือให้ข่าวเสมอครับ แล้วมันก็แปล๊กแปลกว่าสิ่งที่ผมเชื่อ มันถูกทุกที เช่น ถ้าเขาบอกไม่ลดทุน เขาลดแน่, ถ้าเขาบอกว่าไม่ได้ขายกิจการ เขาขายแน่ หรือ ถ้าเขาบอกว่าไม่ลาออก เขาลาออกแน่ เป็นต้น
เป็นกันตั้งแต่ระดับผู้บริหารบริษัท ยันผู้บริหารประเทศเลย พับผ่าสิ
อ้าวจุดใต้ตำตอ มาเจอโรบินฮู้ดแถวนี้ซะแล้ว 555
555555 Hard Evidence นี้ใช้กับทักกี้ไม่ได้ นี่ยังเล็ดรอดไปเป็นโรบินฮู้ดได้อยู่ 555555
Tax report is a good hard evident too.