小 (เสี่ยว) แปลว่า เล็ก
笼 (หลง) แปลว่า เข่งที่ใช้นึ่ง
包 (เปา) แปลว่า ขนมที่มีลักษณะเป็นแป้งห่อ
เสี่ยวหลงเปา ก็เลยแปลตรงตัวว่า ขนมที่นึ่งบนเข่งเล็กๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเวลาสั่งมากินทีไร เสี่ยวหลงเปามักจะถูกใส่ในเข่งที่ใหญ่กว่าเข่งปกติที่ใส่ขนมจีบหรือซาลาเปาทุกที
อาหารชนิดนี้มีลักษณะคล้ายครึ่งขนมจีบครึ่งฮะเก๋า จุดเด่นของมันอยู่ที่ข้างในจะมีน้ำแกงร้อนๆ อยู่ซึ่งเกิดจากการที่แป้งถูกห่อไว้อย่างมิดชิด เวลานึ่งไอน้ำที่อยู่ภายในจึงกลั่นตัวเป็นน้ำแกงและถูกขังอยู่ข้างใน ร้านที่ทำไม่เป็นจะไม่สามารถทำให้เกิดน้ำแกงอยู่ภายในได้
ขนมชนิดนี้ถ้ากินอย่างไม่ระวังจะลวกปากเพราะความร้อนของน้ำแกงที่อยู่ภายใน ผมว่าขนมชนิดนี้ไม่มีวันทำตลาดในสหรัฐอเมริกาได้เพราะจะกลายเป็นช่องทางของผู้บริโภคที่จะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากเจ้าของร้านที่ทำให้ปากของพวกเขาพอง
จะอย่างไรก็ช่าง มาพูดถึงวิธีรับประทาน เสี่ยวหลงเปา ที่ถูกต้องกันดีกว่า
- คีบเสี่ยวหลงเปาด้วยตะเกียบออกจากเข่งแล้ววางลงบนช้อน
- ใช้ตะเกียบฉีกจุกที่อยู่ด้านบนของเสี่ยวหลงเปาออกจนเกิดรู
- ใช้ตะเกียบจับเสี่ยวหลงเปาพลิกเพื่อเทน้ำแกงลงในช้อน
- คีบเสี่ยวหลงเปาไว้ด้วยตะเกียบชั่วคราวแล้วค่อยๆ กินน้ำแกงที่อยู่ในช้อนก่อน
- รับประทานตัวเสี่ยวหลงเปาที่ไม่มีน้ำแกงแล้วด้วยตะเกียบแบบเดียวกับขนมจีบ
อาหารชนิดนี้ถ้าทานอย่างถูกต้องจะไม่ลวกปาก (เจ้าของร้านในอเมริกาน่าจะอ้างได้ว่าผู้บริโภค misuse เองนะครับ 555)
ที่เคยเห็นเวลาเค้าทำ เค้าจะใช้การทำให้น้ำซุปกลายเป็นวุ้นแล้วปั้นเป็นไส้ พอนำไปนึ่งน้ำซุปจะละลายอยู่ภายในไม่ใช่เหรอครับ
สุดยอดครับพี่
ถูกกกกกกกกกกกก
มีเรื่องเบาๆบ้างก็ดีคับ
ผมนั่งไล่อ่านมาเพลินดี