จำได้ว่าเมื่อสามสี่ปีก่อน กระแสหนังสือซีไรต์ค่อนข้างจะแรง หนังสือที่เข้ารอบจะได้วางเต็มร้านหนังสือทั่วกรุงเทพไปหมด ทั้งที่หนังสือซีไรต์ส่วนใหญ่ไม่ใช่หนังสือแนวตลาด แต่สองปีให้หลังนี้ สถานการณ์ดูจะเปลี่ยนไปมาก อย่างปีนี้ผมต้องตระเวณหาตั้งหลายที่กว่าจะเจอ
ได้อ่าน “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง” ของ วัชระ สัจจะสารสิน แล้ว ต้องบอกว่า ผู้เขียนเป็นคนกบฎสังคมคล้ายๆ กับผมอยู่ไม่น้อย หลายอย่างในสังคมที่คนเรารู้อยู่ลึกๆ ในใจว่าเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องแต่บางทีเราก็ตามน้ำกันไปเพียงเพื่อต้องการให้สังคมยอมรับเราเป็นส่วนหนึ่ง หรือไม่ก็อยากให้มีคนรักเรามากๆ
ดีใจที่หนังสือเล่มนี้ได้รางวัลซีไรต์ครับ อ่านบางบทแล้วเสียวจริงๆ กลัวทำให้ไม่ได้รางวัล แต่การที่เล่มนี้ได้รางวัลแสดงว่า ต้องมีคนหัวคิดแบบเดียวกันกับผมอยู่ในคณะกรรมการตัดสินแน่เลย ดีใจจัง ที่จริงผมมีพวกอยู่เยอะเลย!
แหะๆ กบฏสังคมมีเยอะครับ พบเห็นได้ทั่วไป
โลกเปลี่ยนไปเรื่อยๆ กติกาอย่างหนึ่งที่เคยใช้ได้ดีก็จะใช้การไม่ได้ในที่สุด แต่การเปลี่ยนกติกาไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นธรรมชาติจึงต้องสร้างประชากรส่วนหนึ่งที่เป็นกบฏสังคมขึ้นเมื่อ เพื่อให้สังคมสามารถเปลี่ยนไปสู่กติกาใหม่ที่เหมาะสมกับยุคสมัยที่เปลี่ยนไปได้ครับ