ดูเหมือนสิ่งที่ผมเขียนไว้ในคำนำของหนังสือเศรษฐศาสตร์ฉบับกระป๋องจะทำให้ผู้อ่านหลายท่านแอบสงสัยว่าเศรษฐศาสตร์มหภาคมีค่ายแบบการเมืองด้วยหรือ แล้วมันมีค่ายอะไรบ้าง แล้วผมอยู่ค่ายไหน ผมก็เลยขอถือโอกาสนี้พูดถึงเรื่องขั้วความคิดทางเศรษฐศาสตร์สักหน่อย จะได้หายสงสัยกัน ก่อนอื่นต้องขอท้าวความถึงขั้วการเมืองก่อน สมัยปฏิวัติฝรั่งเศส เราแบ่งความคิดทางการเมืองออกเป็นสองขั้วคือ ฝ่ายขวากับฝ่ายซ้าย ที่จริงสังคมมนุษย์คงแบ่งขั้วกันมาก่อนหน้านั้นแล้วเพราะเป็นสันดานพื้นฐานของมนุษย์ แต่เพิ่งมาตั้งชื่ออย่างเป็นทางการกันตอนปฏิวัติฝรั่งเศส ฝ่ายขวา โดยทั่วไปจะหมายถึง คนที่มีหัวคิดแบบอนุรักษ์นิยม (Conservative) กล่าวคือ ยึดมั่นในจารีต วรรณะ ชาตินิยม หรือเคร่งศาสนา ส่วนฝ่ายซ้ายก็มักจะหมายถึง คนที่มีหัวคิดแบบเสรีนิยม (liberalism) กล่าวคือ หัวก้าวหน้า รักอิสระ ไม่แบ่งแยก ชอบการเปลี่ยนแปลง เป็นต้น ฝ่ายขวามักจะเป็นชนชั้นสูงในสังคม เนื่องจากตัวเองเป็นฝ่ายที่อยู่ในฐานะที่สูงกว่าจึงอยากให้รักษากติกาแบบเดิมไว้ เมื่อฝ่ายขวาเป็นคนที่มีฐานะร่ำรวย เป็นเจ้าของธุรกิจ ในทางเศรษฐกิจ ฝ่ายขวาจึงมักมีหัวคิดแบบ pro-business ด้วย ฝ่ายขวาจึงมักสนับสนุนแนวความคิดทางเศรษฐศาสตร์อะไรก็ตามที่นักธุรกิจได้ประโยชน์ เช่น เก็บภาษีน้อยๆ กีดกันการนำเข้า ตลาดแรงงานเสรี เงินเฟ้อต่ำ เป็นต้น พวกนี้เลยนิยม Classical Economics รวมทั้ง Supply-side Economics ด้วย Ronald … Continue reading →
