ตอนนี้แผลเต็มตัวไปหมด

เดือนวาด เดือนวาด เหอๆ

แต่ถ้าคิดดูดีๆ ลึกๆ แล้ว นิสัยประจำชาติก็เกิดมาจากสภาวะแวดล้อมที่ต่างกันอยู่ดีนั้นแหละครับ ที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดนิสัยประจำชาติที่ต่างกัน

ดังนั้นผมจึงไม่ได้เน้นเรื่องนิสัยประจำชาติ

ผมเชื่อว่า สิ่งที่พระเจ้าให้คนแต่ละชาติมาแต่เกิดจริงๆ แล้วแทบไม่ต่างกันเลย สิ่งที่ต่างกันคือการฝึกฝน

มีผู้หญิงคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่าแต่งงานกับครอบครัวเจ้าของปั้มน้ำมัน พอแต่งงานเข้ามาปุ๊บ ชีวิตก็คือการเฝ้าร้าน 7 วัน เช้าจรดค่ำ เป็นอย่างนี้ทุกวัน ไม่เคยมีวันหยุดเลย

พอเอ่ยบอกขอพ่อสามีว่าอยากปิดร้านไปเที่ยวต่างจังหวัดสักสามวัน พ่อสามีตอบว่า จะหยุดทำไม ถ้ายังมีแรงอยู่ ให้ทำไปเรื่อยๆ เอาไว้แก่ไม่มีแรงทำงานแล้ว ค่อยไปเที่ยว

เธออึ้งไปเลย

น่าเห็นใจเธอจริงๆ ครับ เพราะสภาพแวดล้อมบังคับทำให้เธอไม่มีสิทธิ์ได้เลือกงานที่ทำ

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึง Reward System อีกอย่างหนึ่งของครอบครัวคนจีน คือ ระบบกงสี ผมว่ามันเป็น incentive system ที่โหดร้ายมาก เอาไว้วันหลังจะเขียนถึงนะครับ

ลองสังเกตป้ายราคาในร้านค้าของญี่ปุ่นสิครับ ขนาดร้านห้องแถว แค่ป้ายบอกราคา ยังต้องพรินสี่สีสวยงาม บนกระดาษมันแวบ ทั้งที่จริงๆ แล้วเดี๋ยวกันฉีกทิ้งไปแล้ว

ถ้าเป็นบ้านเรา เอาถุงกล้วยแขกมาใบนึง เอาเมจิกเขียนราคาลงไป เอาสก็อตเทปแปะ ก็จบ

ไม่ได้บอกว่าอันไหนดีกว่าอันไหนนะครับ เพราะทั้งสองแบบก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย

เล่าประสบการณ์ที่เจอมากับตัวให้ฟังละกันนะครับ เคยใช้อุปกรณ์จากบริษัทยักษ์ใหญ่ของอเมริกา
เวลาเครื่องทำงานไม่ได้ก็จะโทรเรียกเจ้าหน้าที่เค้ามาดูให้ ซึงเค้าจะมาซ่อมฟรีเปลี่ยนอะไหล่ให้ฟรี
เพราะมันยังอยู่ในระยะรับประกัน ส่วนใหญ่เจ้าหน้าที่เค้าก็จะตรวจให้แน่ใจก่อนว่ามันทำงานไม่ได้
เนื่องจากอุปกรณ์เค้ามีปัญหาจริงๆ ถ้าไม่ใช่ เค้าก็จะเทสท์ให้เราดูแล้วก็กลับ ให้เราไปเช็คส่วนอี่น
หาสาเหตุต่อไป ก็เป็นยังงี้มา 4-5 ประเทศ วันดีคืนดีอาการนี้ไปเกิดที่ญี่ปุ่นครับ เค้าก็มาทดสอบให้
เราดู ผมก็พอใจแล้วว่าอุปกรณ์เค้าไม่เสีย ก็บอกเค้าว่างั้นคุณกลับได้แล้วหละ สามทุ่มแล้ว เดี๋ยวเรา
เช็คต่อเอง เค้าบอกว่าเค้าจะอยู่รอจนกว่าจะเห็นว่ามันทำงานได้ครับ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยแนะนำได้
ด้วย ผมก็อึ้งเลยครับ ประเทศอื่นส่งเจ้าหน้าที่มาคนเดียว คืนนั้นที่ญี่ปุ่นมากันรวดเดียวสามคน
บริษัทเดียวกันองค์กรเดียวกัน แต่พออยู่คนละประเทศ ทัศนคติก็เปลี่ยนไปตามแต่ละประเทศ

แต่Reward systemบ้านเรามันผิดเพี้ยนไปหมด เพราะพวกMoral Hazard

ผลลัพท์ปีนี้ หลังจากมีวิกฤต คงได้ผลอีกแบบนึง

การลงทุนเป็นอะไรที่ซับซ้อน สถานการณ์หนึ่ง ๆ ทำให้วิธีหนึ่ง ๆ ได้ผลดี

จนบอก ๆกันต่อ และเป็น talk of the town ในช่วงเวลาหนึ่ง

แต่ผลลัพท์จีรัง และยั่งยืนแค่ไหน รวมถึงคนใช้ นำไปใช้ได้ดีแค่ไหน

ก็ทางใครทางมันล่ะไอ้ศร

แต่ว่าพอทำแบบนั้น มันก็จะกลายเป็น วิธีการลงทุนที่พึ่งพาความสามารถของผู้ลงทุนในการประเมินราคาหุ้น ทันที

หุ้นที่ลงมาแรงๆ เราอาจคิดว่าถูกแล้ว แต่ที่จริงแล้ว มันก็อาจจะยังแพงอยู่มากเมื่อเทียบกับคุณค่าของมันก็ได้ ดังนั้นการทำอย่างนั้นอาจให้ผลตอบแทนที่มากขึ้น หรือว่าน้อยลงก็ได้เหมือนกัน

ถ้าเรามั่นใจว่าเราทำ valuation เก่ง และการทำ valuation เป็นจุดเด่นของเรา ก็ควรทำอย่างที่ว่ามา

แต่ถ้าเราไม่มั่นใจว่าเราจะเป็นคนทำ valuation เก่ง การซื้อไปเรื่อยๆ ตามระเบียบอะไรสักอย่างหนึ่ง จะเป็นวิธีที่ดีกว่า

สรุปคือขึ้นอยู่กับ assumption เกี่ยวกับทักษะส่วนตัวของเรานะครับ

http://dekisugi.net/2006/11/18/0018/

ถ้าเจ็ดตัวนี้ ผมลงทุนแบบ
ซื้อ มากน้อย แต่แบ่ง Scale ที่จะซื้อ
ไปตามภาวะตลาด ในช่วงของเดือน นั้น

สมมุติ เช่น ถ้า พ.ย. นี้ pttep ราคาต่ำก็ซื้อเยอะ
แต่ถ้า ธ.ค. pttep แพง ก็ซื้อน้อยลง

แต่ก็ดูตัวอื่นในเดือน ธ.ค. ถ้า cpall ได้ราคาต่ำ
ก็ซื้อ cpall มากขึ้น น่ะครับ

ตามงบประมาณที่เรามีอยู่ 24000 ต่อเดือน

ผมเชื่อว่า สรุป ออกมาแล้ว จะได้ผมตอบ
แทนที่มากกว่า ถ้าเรามีเวลาดู port นิดหน่อย

มีความสุขกับการลงทุนนะครับผม